Կիրակի, 16.12.2018
Բանաստեղծություններ
Կայքի մենյու
Բաժնի անվանակարգերը
Իմ հոդվածները [22]
Մինի - չաթ
Վիճակագրություն

Ընդամենը ակտիվ. 1
Հյուրեր. 1
Անդամներ. 0
Մուտքի ձև
Գլխավոր էջ » Հոդվածներ » Իմ հոդվածները

Մեռել է երեկոն անհունում,
Մեռել է երեկոն անհունում,
Հոգուս մեջ կիսավեր ու տխուր,
Իզուր ես ինձ անվերջ վերծանում
Վարդագույն գույներում գլամուր:
Քամու մեջ մնաց մի ելևէջ
Եվ մի հանգ կարոտած ու անշեջ,
Պոկվել եմ լռության ծերպերից
Բեկվում եմ գահավեժ ու նորից:
Աղմուկը արյան պես է ցայտում,
Ես ցավից ոռնում եմ այս գիշեր,
Դյութական , աստղազարդ երկնքում
Կմեռնեմ, կկորչեմ այս գիշեր:
Թե չգաս, չփարվես ինձ կրկին
Աշխարհն իմ արցունքից չզատես,
Ինձ թաղիր եզերքում քո անդին,
Հեռացիր ու գնա, որ չատես…


Հավքի թևով կգա անիրական գարուն,
Շիվը բողբոջ կտա, ջուրը կընկնի առուն,
Իր երամին հանկարծ մի մոլորված թռչուն
Կգտնի ու նորից կհեռանա սահուն:
Սարին սովոր սարսուռ, սրընթաց է քամին,
Հիշողության խեցի, լուսանկար մի հին,
Չի խունացել սակայն քո պատկերը լուսե
Ավերակ իմ հոգում ու անտարբեր ժամին:
Անուրջներով եկար լուսաշող ու անգին,
Կտավ չկա, սակայն քեզ եմ վրձնահարում,
Աննման ես կրկին սիրո աստվածուհի
Մետաքսաթել ու խաս, ծածան հանդերձներում:
Անցողիկ է սակայն, ասես երազ անհաս,
Աչքս թարթեմ մի պահ, գուցե թողնես, գնաս,
Անմահական համը քո շուրթերի անանց
Լուսնին թվագրեմ, որ շուրթերիս մնաց:


Ինչ աշխարհ է կույսի գրկում հուզառատ,
Ամեն թրթիռ մի արցունք է անարատ,
Ես զգում եմ նրա հևքը տևական,
Չեմ հագենում ու մեռնում եմ ինքնակամ:
Անկրկնելին ինձ գերել էր այս գիշեր,
Հեշտանքածին ու մնայուն թանկ հուշեր,
Աչքերիս մեջ մարմիններ եմ անթեղել,
Սակայն նրա սիրտը իմ մեջ եմ պեղել:
Ես իմ բախտին չեմ հավատում, Տեր Աստված,
Անուրջածին կինն իջել է եթերից,
Ես եմ խելառ, նա սիրառատ ու հուզված
Մի աշխարհ է անզուգական, անթերի…


Անիրական մի աղջիկ կա աշխարհում
Թագուհու պես, ախր, շատ է տիրական,
Համբույրն առա շուրթերից այն կուսական,
Սիրտս հիմա էլ անիմաստ չի զարկում:
Կախարդական հյուլեներից հավաքված,
Ասես ցողում թաքնված մի արեգակ,
Հուշիկ լույս է երեկոյում մոլորված,
Մի աշխարհ է, մի երազ է ու պատրանք:
Շորորվում է լուսավոր ու թափանցիկ
Եթերի մեջ մեղեդի է դյութական,
Մեկ ժպտում է մեկ էլ հանկարծ հպանցիկ
Զեփյուռի պես գգվում լանջիս առնական:
Այսօր նա ինձ անվերադարձ հմայեց,
Մազերն արձակ ծովի փրփուր է ասես,
Ամենակալ Տերն աշխարհը հնարեց,
Մեկին սիրեց, մեկի սերն էլ բացառեց:
Այս շարքի մեջ աներևույթ, անմեկին
Այսքան տարի սպասել եմ իմ հերթին,
Ու վերստին կարոտում եմ այն մեկին,
Որին պիտի երկրպագեմ՝ իր հերթին:


Հաջորդական շարքերի մեջ բացառիկ
Իմ երազը անվերջ փոքր ես համարում,
Անհայտ մի տեղ ամրոցներ կան անառիկ,
Ուր հաճույքի ուրվականն է համառում:
Բազմանդամը հրապուրիչ դեմք ունի,
Աչքերի մեջ ծվեններ կան անհունի,
Ասես մութը նահանջել է կամավոր
Ծովից ծնված երանգներում կարևոր:
Նույն առանցքի աջ ու ահյակ կորերի
Եվ նրանցով խիստ կառուցիկ կոների
Հատույթներն եմ քարտեզներում զետեղում,
Որ չկորչեմ աստղացիր այդ կետերում:
Մանուկ էի թոթովախոս ու խելառ,
Մրջյունների արքա էի ինձ կարծում,
Արքունիքում կույսերի մեջ անհամար
Երկչոտ էի, սխալվեցի մի հարցում:
Հիմա գահս փոխանցել եմ նախորդիս,
Մանրերի մեջ աննշմար եմ, մի նշույլ,
Կազմաքանդվել՝ անհրապույր քանորդիս
Դու վերստին չես նկատում… ես ե՞մ կույր..


Պատրանքներում անմեկին լույս կա կարեկից,
Որ գգվել է անհունին ու մեկնել վաղուց,
Կինն այսօր էր հոլանի լույսից թափանցիկ,
Մթնշաղ էր այն խազել թե ծով, թե նեղուց:
Չքնաղ սոսափն էր ընկել գիրկը անտառի,
Ծառերն ինչո՞ւ են այսպես կանգնած մահանում,
Փայտը հետո է դառնում նյութը տակառի,
Հասունացել է գինին հոգնած մառանում:
Կրակի մեջ են թրծում կավը յոթնահունց
Եվ թասերն են կրկնում մարմինը կնոջ,
Ես խմում եմ, որ հարբեմ և անէանամ,
Գուցե՞ մի օր քո տեսքից այսպես հագենամ:
Միթե գիտես աշխարհում ուրիշը չկա,
Մերկ բնորդը վերստին էլ չի հմայում,
Լույսերից եմ արարում մարմինդ ահա
Եվ խավարն եմ շարունակ ես արհամարհում:


Աննման ես դու այսօր և զարմանալի,
Քո գիրկն արել եմ բագին ու քիչ է էլի,
Քեզ շոյում եմ երկյուղած, շոյում եմ կրկին,
Չնաշխարհիկ իմ երազ, սիրելի իմ կին:
Երկրպագու աստղերի այս համասփյուռում
Ես ասուպ եմ մոլորված անթափանց մութում,
Թեև չունեմ հետագիծ խիստ տեսնելի,
Իմ շրջանը քո ծիրում լրում եմ էլի:
Եթե ուզես, այս ավեր և թափառական
Մարմինն անեմ քեզ նվեր և կամ աներեր
Ոլոտնետերում անէի հրկիզվեմ, սակայն
Վերջին պահին քեզ գգվեմ, ասես չեմ եղել:
Մի հեքիաթ ես, մի աշխարհ, քնքուշ սիրահար,
Եվ ժպտում ես հերարձակ ու մերկ ես էլի,
Արտոնում ես, որ սիրեմ մարմինդ անդադար,
Հոգիդ թողած խավարում և անմեկնելի:


Սոսեին

Քո անունն էլ անկեղծության բույր ունի
Եվ մտքերդ էլ տիրական են ու զորեղ,
Աչքերիդ մեջ եզերքներ կան անհունի,
Որտեղ լույսն էլ քո ժպիտն է փառահեղ:
Այս աշխարհը նվիրական մի երազ,
Ակնթարթ եմ ես էլ նրա ծիրի մեջ,
Եթե մի օր պիտի մեկնեմ հանապազ,
Դու կժպտաս քո երազում ինձ անվերջ:
Ու թե մի օր թախիծն ասի քեզ ,-բարև,
Ու դու տխուր աշխարհն անես շուռումուռ,
Թող ճառագի քո եզերքում նոր արև,
Եվ մոռանաս ցավն անմեկին ու մրմուռ...


Ի՜նչ աշխարհ է, ինձ էլ այնտեղ չես հիշում,
Հառաչանքի վարդն ընկել է արյունոտ,
Ավաղ, հոգիս, քեզ վերստին չեմ հուզում,
Էլ ուր մնաց օտար մեկին այն պագշոտ:
Մի շավիղ է ինձ բաժանում քեզանից,
Մի արահետ, երբ շարժվում ենք հանընթաց, 
Դու փախչում ես, ասես վայրի գազանից,
Իմ աչքերից, որոնք կույր են, սակայն թաց:
Խոհերիս մեջ ես էլ դարձա մատնացույց,
Սերս ակամա բացառիկ մի ասելիք,
Շվարել եմ անմեկին ու անթաքույց,
Թեև գիտեմ եղել եմ ես խաղալիք:
Մի ծիսական տիկնիկ, ասես քո ձեռքին,
Թե շրջել ես, հմայել եմ անհայտին,
Ինձ խոցել ես հեռուներից քո անդին,
Հիմա եկել, մոռացել ես ինձ կրկին:


Մի ուրիշ լուսին

Երբեմն թաքուն և կամ ընդգծված, բացահայտ այնպես
Ես այլ կանանց եմ և երկրպագում, տրվում հաճույքին,
Երբ մելամաղձոտ հոգիս եմ սուզում խորքերը անտես,
Որ կարեկցանքի հանգեր դրոշմեմ նրանց աչք-ունքին:
Շարժում եմ գութը, որ իմ հուզմունքին մասնակից լինեն,
Ավերակներիս սյուն ու պատերի շաղախը սիրեն,
Գաղափարագիր ամեն դարձվածքս սերտեն յուրովի,
Այլ կերպ ընկալեն հրապույրները ամեն սիրողի:
Քո լռությունը երկչոտ բևեռն է աղմուկի անանց,
Տես, իմ առանցքով պտույտներ դեռ կան և համակենտրոն,
Քանի լռում ես, մի ուրիշ լուսին կրքերում անսանձ
Իր ձգողական դաշտում է պահում հյուլե թե ատոմ:


Նախանշված է, ասես իմ ուղին,
Վաղն էլ անսովոր ոչինչ չի լինի,
Ծանոթ է անգամ այս նեղ փակուղին,
Թովիչ են կույսն ու սարսուռի գինին:
Դե, լից, մատռվակ, թասերը զնգուն,
Կյանքի հանդեսում հարբել եմ կրկին,
Ինձանից վանել մտքերս զեղուն,
Նրանց բզզոցում ու մի պագշոտ կին:
Աղեկտուր է ջութակը հնչում,
Այս փողոցն այնպես դատարկ է թվում,
Որ արձագանքս հազար տեղ բեկվում,
Ինձ հետ ընկում է, ինձ հետ բարձրանում:
Անհայտությունը պոռնիկի նման
Կիսաբաց կրծքով ո՜նց է հմայում,
Բայց բնազդաբար տենչում եմ նրան,
Որին բացարձակ մերկ եմ հնարում:


Կինն անտարբեր է, սակայն սավանը
Տարալուծում է կորերը նրա,
Արձակ մազերի սևն ու ճերմակը
Մատնանշում են տարիքն ակամա:
Կուրծքը հևում է և արագընթաց
Պատկերներ ,ասես, հեռու անցյալից
Վետվետ ընկնում են հուշերն անթափանց,
Մթին եզերքում ո՞վ է դեռ լալիս:
Դուռը անաղմուկ հրեցին կրկին,
Եթերը լցվեց բույրով առնական,
Կնոջ նազանքից մնաց պճրուհին
Նաև հաճույքի հանգը տևական:
Կինը դողում էր երազի թևին,
Մի քանի շրջան սարսուռը գծեց,
Արուն մասնակից սիրո այս տոնին
Մտքերում անգամ նրան չլքեց…


Ծիրանենին ծառ է կարկուտը ծեծած,
Հողն անջրդի է, ամպի մի ծվեն երկնքում չկա,
Իմ երակներում արյուն կա շշմած,
Ես ստվեր եմ փնտրում, որ ինձ բացառեն
Օրերի հոգնած, անիմաստ երթից,
Այս գոյությունս, որ քարշ եմ տալիս
Քարափ է փնտրում,
Գահավեժ կընկնի…
Տեսնես, անդունդը, ո՞նց է հմայում,
Ես կույս անդունդ եմ փնտրում տակավին,
Որ անվերջ ընկնեմ:
Եվ ազդագրերից մահս չգուժեն…


Ինձ դրեցիք պատիճում, որ անանձնանամ,
Գոյությունը իմ նվաստ ինքս էլ ուրանամ,
Մի կրակեք ինձ վրա հանուն իմ սիրո,
Խանդն ինչու՞ է այսքան հին խաղալիք հարգո:
Խավարի մեջ մի նշույլ, հույս կար տարագիր,
Այս աշխարհը այնպես ցուրտ, մթին է էլի,
Խոսքերն ինչու՞ են այսքան էժան ու պատիր,
Ձեր վախերը ինձ տվեք, չմնաք թերի:
Անակնկալ ինձ խփեք, մահս չիմանամ,
Մեկով ավել կամ պակաս, ես ի՞նչ իմանամ,
Հենակներս խլեցիք, փետուր ու սուսեր,
Միթե թվաց, թե այդպես կմնամ անսեր:
Այս հանգերը ինձանից անբաժան էլի,
Մեղեդին է իմ հոգու այնպես ցանկալ,
Ես ժպտում եմ մեկուսի, թեկուզ մի հոգի
Աչքի թացն է դեռ սրբում իմ ձեռքով էլի:
Այս շարժումն է բացառիկ և զարմանալի,
Մենակ մարդը աշխարհում անելիք չունի,
Կամ կրակեք ինձ հերթով, կրակեք էլի,
Ախր, ո՞վ եմ ես եղել. Խանդն է անտեղի…


Մի օր հուշի թևերով ես էլ կգամ տուն,
Էլ չեմ փարվի շարունակ ունայնին անտակ,
Այս աշխարհը կուսական և անձեռակերտ,
Համասփյուռի մի ծիրում աննշմար մի կետ:
Թե տենչում ես ինձ տեսնել անկյունում քո տան,
Բացիր դուռ ու պատուհան, բացիր անվարան,
Ու թե չգամ մինչ ի մահ, կգամ, կասեմ,- քույր,
Այս հեքաթն է անավարտ ու մենք նրան հյուր:
Մի երազ է, մի աշխարհ, "սատանի" կամուրջ,
Ծվարել ես հոգուս մեջ, ասես լույս, անուրջ,
Սավառնակը մեր կրկին երկինքն ակոսում,
Ժամանակը անտարբեր այս ու՞ր է հոսում...


Դու գալիս ես հուշերի քնքուշ թևերով,
Քո մեկնարկը անհունում երազ է էլի,
Սպասում եմ հրաշքի ակնկալիքով,
Այս աշխարհը մի ուրիշ նմանակ չունի:
Տես, անշփոթ պիտի գաս, իմ երանելի,
Մթնշաղն է ի՜նչ չքնաղ, այգը՝ ցանկալի,
Հուշումները այս երկու փարոս են ու լույս,
Չխարխափես խավարում, անուրջներիս կույս:
Աստված մարդուն արարեց իր նմանությամբ,
Հերթը մինչև ինձ հասավ կավն այդ չորացավ,
Մեկը որդուն ուրացավ, մեկն էլ մատնությամբ
Այս ընթացքում բացառիկ աղի սյուն դարձավ:
Շփոթում եմ գուցե ես կերպարները այս,
Բայց ծածան են պատումիս կերպասները խաս,
Ծիածանն եմ ես փռել ոտքերիդ առաջ,
Տատանվու՞մ ես, թե՞ այսօր կգաս աննահանջ:
Պատրանքներս են քեզ ծնել կամ մայրդ մի օր,
Թե սերն արատ է, հոգիս, ես եմ կամակոր,
Մի հուզմունք է ինձ պատել այնպես անմեկին,
Սպասում եմ շարունակ ես էլ իմ հերթին:
Տես, որ կավը յոթնահունց մատներդ շոյեն,
Ինձ կարարես հղացքիդ շուրթերով բոսոր,
Հետո թե ինչ կլինի, գաղափար չունեմ,
Գուցե մեռնեմ ես մի օր, բայց սիրեմ այսօր
:
Կատեգորիա: Իմ հոդվածները | Ավելացրեց: armen (15.06.2013)
Դիտումներ: 142 | - Վարկանիշ -: 0.0/0
Մեկնաբանություններն ընդամենը՝: 0
Անուն *:
Email *:
Կոդ *:
Հյուր,
Որոնել
Կայքի գործընկերները
Copyright MyCorp © 2018
Անվճար հոսթինգ uCoz